Vrijdag zijn we weer naar Timothy gegaan met taxichauffeur Ahmed, die we nu een aantal keer hebben gebruikt. De heenreis was redelijk voorspoedig, hoewel er wel een container auto was omgevallen op de 1e rotonde vanaf ons huis. Chaos alom.

Aangekomen bij het tehuis was het weer het gebruikelijke tafereel van een Timothy die eerst heel erg aan de verzorgsters hangt, maar later weer wat los komt. Timothy was ook vandaag weer op “school” te vinden. Ik heb geen idee wat ze doen met zulke kleine kinderen. School wordt gehouden in de bibliotheek. Ze hebben aardig wat boeken, maar ik heb nog niet zoveel kinderboeken gezien. Vandaag hebben we niet zoveel met Timothy gespeeld. Na het troosten in het begin hebben we met alledrie een boekje van muis gelezen (viel erg in de smaak). We hebben een tijdlang met hem rondgelopen, waarbij hij veel meer zich overgaf dan de voorgaande keren. Zijn armpjes hield hij om mijn nek- en hij was slapper- alsof hij zich overgaf. Net zo’n moment als we met Esther hadden in haar wenperiode. Na een uur rondlopen, dansen met een van de verzorgers op het plein en heen & weer bewegen in mijn armen, viel hij vrij snel in slaap bij mij, Judith. Later gaf Judith hem over aan mij, Haiko. Op een goed moment werd ie weer wakker maar hij wilde gewoon lekker dichtbij blijven. Dat was ook wel weer erg mooi. Tegen mijn borst aangeklampt at hij een banaantje en later hebben we weer het haarvoel-spelletje gedaan. Dat vindt ie wel heel erg interessant, vooral van Rivka. Judith speelde wat meer met Rivka en Esther- en gingen nog wat meer dansen bij de verzorgers op afrikaanse muziek. Na ongeveer tweeënhalf uur zijn we weer vertrokken. Op bed nog even wat geknuffeld, gekieteld en gekust.

De terugreis was wederom een drama. Het gaat steeds mis op het laatste stuk Apapa in. Er rijden heel veel vrachtwagens daarheen omdat het een havengebied is. Als ze in de buurt zijn, gaan ze gewoon een beetje rondrijden totdat ze worden gebeld om te geen laden of lossen. Hiermee veroorzaken ze een kolossale verkeersopstopping. Ter compensatie lekkere zeevruchten gekocht en daarmee een prima spaghetti gemaakt, al zeg ik het zelf.

Zaterdag wederom rustdag. Niemand mocht vroeg de deur uit omdat het op de laatste zaterdag van de maand wettelijk verplicht is om tot 10u ‘s ochtends de straat op te ruimen(!). Eerlijk gezegd zag ik het verschil niet toen ik ‘s middags even naar de supermarkt ging. Ik denk dat ze gewoon even rust op straat willen. Verder geen noemenswaardige dingen behalve natuurlijk dat we pannenkoeken hebben gegeten!

Op zondag troffen we Timothy slapend aan. Hij was weer tijdens de ‘fellowship’ in slaap gevallen.. Wie zou er niet in slaap vallen tijdens die urenlange diensten;-). Ik leg hem op mijn schouders, maar hij wordt voorzichtig wakker. Dus dut hij op mijn schouder nog even verder en komt hij lekker bij. We weten inmiddels dat hij pas langzaam uit zijn schulp komt.. dus niet al te veel vragen, gewoon lekker zitten bij mama. Ondertussen schreeuwt Rivka het uit.. de verkeerde boterham (oid) is mee. “ik had toch zo gezegd: kaas!” Het enige minpuntje aan Nigeria, vindt Rivka, is het eten: vieze witte boterhammen, geen smeerworst, echte kaas en pittelig eten (pittig). We merken dat iedereen er wat van af ligt. Esther is ook meer verlegen vanochtend bij alle langskomende en rondlopende mensen die even pauze nemen van de 3-uur kerkdienst. Het wordt tijd dat we Timothy mee krijgen, zegt Haiko. Het vergt veel van de meiden. Bij Timothy merken we de laatste dagen echt een omslag. Vroegen we ons aan het begin af wanneer hij nu eens op schoot kwam- nu is het andersom- Hij is niet van mijn (Judith) schouder af te krijgen. Maar spelen, ho maar. We lezen de boekjes van muis- die vindt hij erg leuk. Maar als er maar iets teveel gevraagd of gekeken wordt door de meiden of anderen begint hij te piepen. Gelukkig gaat het troosten ook steeds beter en sneller- Ik word al zo’n Afrikaanse big-mama die haar kindje uren op haar heupen draagt en heen-en-weer wiegt. Mijn heupen en buik zijn er klaar voor! Ik zing “er zat een klein zigeuner-jongetje helemaal alleen”.

Er gaat met moeite een bakje pap in. Alles lijkt teveel. Voor het eerst weert hij ook een verzorgster af als die hem wil oppakken- maar we hebben medelijden met het arme ventje. Misschien voelt hij ieders spanning aan, zit hij zelf in een soort overgang/ rouwfase? We weten het niet. En daarom mag hij lekker urenlang hangen bij ons. Op een gegeven moment geeft hij aan dat hij op bed wil liggen. Haiko en ik gaan bij hem liggen en masseren/ aaien en kriebelen hem lekker. Hij kijkt ons continu met zijn grote ogen aan, duimpje in zijn mond- en zo gaat dat wel een half uur door.. tot de slaap het wint en zijn ogen dicht vallen. Wat een mooi intiem moment- die blik die ons niet losliet, en ons geaai over zijn bolletje. Haiko en ik zitten ook met tranen in onze ogen.. Arm arm kereltje.. wat gaat er  allemaal door je heen. Wanneer mogen we je nu eindelijk meenemen? We hopen nu op maandag of dinsdag.

Gelukkig is het verkeer op zondag erg relaxed, natuurlijk liggen er wel her  en der gestrande vrachtwagens, maar geen grote verkeersopstoppingen.

Onderweg zien we iedereen uitgedost op weg naar de kerk. Mannen in traditionele fleurige broekpakken en vrouwen in geweldige jurken met bijpassende hoofdshwals. Kindjes met lakschoentjes en mooie haartjes. Het schijnt dat (als je het kunt betalen) je als vrouw hier iedere zaterdag bij de kapper zit- om er voor de zondag mooi uit te zien.

Thuis klimmen we maar snel in het zwembad en eten de restjes van de pannenkoekenberg van gister op. Zou het dan morgen?

We laten hem begaan en gaan spelen met de bal. De andere jongetjes uit zijn kamer, David & Michael van ongeveer 3-4 jaar oud willen ook telkens meespelen, logisch natuurlijk. We spelen met zijn allen, maar hij gaat vooral zijn eigen gang. Iets te overmoedig gaan we met hem aan de slag en willen hem oppakken om het zwaaispelletje van gister te doen.. dat is te snel voor hem en hij begint te huilen en weg te lopen. Dominica maakt daarom maar wat golden morn (pap) om hem weer te paaien. Zo is elk nieuw bezoek een stapje terug en dan weer twee stappen vooruit. Het duurt even voordat hij uit zijn schulp kruipt en zich op zijn gemak voelt. Het opzoeken van het contact met hem en fysieke nabijheid van hem is een voortdurend en voorzichtig aftasten. Hij geeft zijn grenzen goed aan- en het is aan ons om dat te observeren en er niet over heen te gaan. Al is dat moeilijk omdat je zo graag wat sneller en meer wilt. Ook de verzorgers pushen hem daarin- zonder effect natuurlijk.

Als hij te eten krijgt, vragen de verzorgers Titi (zijn bijnaam) te bidden en na wat aandringen en voordoen komt er een lang gebrabbeld gebedje uit, met Amen aan het eind. Leuk om hem dit te horen opzeggen- al hebben we geen idee wat hij zegt. Het voeren gaat goed. Als ik even een pauze inlas, maakt hij gebruik van de gelegenheid om zijn bal te pakken en onder zijn benen te stoppen. “My precious”… haha!

Als Haiko en de meiden even naar de wc zijn, probeer ik het zwaaispelletje nog een keer. Het gaat goed en ik denk een lachje te horen. We herhalen het een paar keer en als Haiko en de meiden terug komen laat ik het zien. Direct verstijft hij ietsje.
Ik loop hand in hand met hem, maar dan rent hij weer weg.. Het is typerend voor deze dagen: Wij die hem achterna lopen en zo graag met hem in contact willen komen- en Timothy die zijn eigen gang gaat en wegloopt naar de veiligheid van zijn verzorg-mama’s. Vermoeiend en soms frustrerend, maar zo moeten we het maar rustig opbouwen. En dan worden we telkens weer verrast door een mooi moment van toenadering van hem. Ik loop dus weer achter hem aan naar binnen en probeer weer een zwaaispelletje- hoe wilder hoe gekker. En na een paar keer in de lucht gooien, duw in mijn gezicht in zijn nek om te blazen. Hij schatert het uit van het lachen. En wil meer & opnieuw. Telkens schatert hij harder- en knuffel ik hem lekker in zijn nek, wat gaaf!!!! Hehe, we zijn er weer! Wat een mooie vooruitgang op dag drie! Als we weer naar buiten gaan, valt hij van het trapje af. Hij begint meteen te huilen en ik mag hem troosten! Weer een stapje dichterbij! Dan besluiten we te gaan, we brengen hem naar zijn verzorgers en gaan uitgebreid zwaaien. Rivka en Esther geven hem weer een kus, wat hij redelijk toe laat. We blijven zwaaiend weglopen, hij blijft kijken en lichtjes zwaaien. Fijn om zo afscheid te nemen terwijl hij wakker is.

Op een andere locatie hebben we een gesprek met mevrouw George, de directrice van Timothy’s tehuis. Zij heeft een heel dossier van hem, met gelukkig ook foto’s van de afgelopen twee jaar en mooie en belangrijke achtergrondinformatie van hem.
We rijden terug door de spits van Lagos, er is een ongeluk gebeurd en we zitten ongeveer een uur vast. We kijken onze ogen uit naar de slopachtige huisjes, de spoorlijn die er dwars doorheen loopt (anders dan Kibera, breder) en alle mensen die dat dan weer als weg gebruiken. Er zijn ook nog wat houten gebouwen met veranda’s- met daarin dan weer winkeltjes. Het doet een klein beetje ‘Western’ aan. Dan volgt er weer een botsing net naast ons. Een sjieke mevrouw scheldt een taxi chauffeur uit die op haar gebotst is. Het is een mooie (Nigeriaanse) soap. De meiden vallen in slaap, bezweet en wel op mijn schoot.

Op dinsdag besluiten we een rustdag in te lassen na al die dagen vol met bezoek, lange autoritten en bijeenkomsten ligt iedereen er een beetje vanaf. Na lekker uitgeslapen te hebben, zien we het andere Nederlandse stel nog even die mee zijn met chauffeur Samuel om onze huisgenoten op te halen om naar hun dochters op bezoek te gaan. We kletsen bij over de voortgang in het contact & de bezoeken aan onze nieuwe kinderen. Met Fela Kuti op de achtergrond komen we weer een beetje bij van alle drukte, spanningen en verkoudheid. Het zwembad in de tuin wordt opgeblazen, niet geheel onbelangrijk.

We denken na over zijn namen, Timothy heeft hij dus gekregen van het tehuis, Duru is zijn familie-naam, die hij van zijn ‘buikmama’ heeft gekregen en wij geven hem nog een 3e naam. Het wordt dus:

Timothy Ngozi Duru Meelis

Ngozi betekent ‘blessing’ of zegen in het Ibo, de nationale taal van Nigeria. Zo ervaren we zijn komst, dat hij een blessing kan zijn voor de mensen om hem heen, voor hemzelf- ondanks zijn moeilijke start in zijn leven. We wilden graag, net zoals bij Esther door middel van een aanvulling op haar naam- iets over zijn begin weergeven: dat hij een naam van zijn buikmama heeft, van het tehuis en van ons. We willen zijn namen heel bewust houden en niet veranderen- dat is deel van zijn identiteit. In het tehuis noemen de verzorgsters hem vooral Titi, of Ti-Ty.

Rivka en Esther spelen heerlijk door alles heen. Rivka antwoord alle vragen van ons met ‘yes’ en ‘no’- ze vindt het leuk om alles in het Engels te doen. Esther begrijpt niet helemaal waarom wij soms Engels praten- en dat ze de Zweedse mensen niet kan verstaan. Maar spelen kan natuurlijk zonder woorden- en met gebaren en gewoon proberen komen ze een heel eind. De prinsessejurken worden veelvuldig gebruikt- en de hele dag door komen er fantasie spelletjes voorbij. Vader-moedertje, prinsesje, schooltje, spelen met je fantasie-broertje. Rivka is meer met thuis bezig dan Esther- en vraagt: ik ben nu (dinsdag) bij Lara, he? Wat is de klas nu aan het doen?

We regelen via de buren een ritje naar de lokale supermarkt. Verder is de wasmachine aangesloten, dus de was wordt gedaan. De kleding is binnen twee uur droog op het rek! ‘s Avonds vieren we de verjaardag van onze Zweedse huisgenote, met wijn en chips.

Op woensdag weer een nieuw bezoek aan Timothy, dit keer met een andere driver, Ahmed. ‘s Ochtends kletsen we even bij met ome Eric, Madelief en Robijn. Leuk om ze te spreken!.
Deze week is het verkeer zeer druk- soms zitten we uren vast in het verkeer. Gelukkig is er wel altijd wat te zien; lokale markten, mensen, vogels, allerlei verkopers en mensen die raar kijken als ze ons gemengde gezelschap zien in de taxi.

Aangekomen bij Timothy, vinden we hem in de school. Die zit in de bibliotheek van het tehuis. Hij was aan het slapen. Er zitten zo’n vier jongetjes van 2-6 en die krijgen les. Het zal een soort van preschool/peuterspeelzaal zijn, denken we. We gaan met hem naar de slaapkamer, daar liggen de meeste verzorgers te pitten. Desalniettemin is duidelijk dat ze veel van Timothy houden, hij wordt continu opgepakt, geknuffeld en getroost. We vragen Dominica nog naar zijn eet-ritme en voedingspatroon. Later op de dag merk ik bij zijn lachen op hoe slecht zijn tanden zijn. Wellicht van al die zoete pap, of van het niet poetsen?

Titi begint snel weer te piepen als we meer willen, hij is natuurlijk ook net wakker.. Het is voor ons allemaal lastig dat het begin telkens zo moeilijk is. Ik stel voor om hem met pap wat tot rust te laten komen. Dat lukt. Riv en Es geven ook weer een lepeltje mee, maar verder houd ik het bij mezelf. Niet te snel teveel- is het mantra. Daarna gaan we bellenblazen. Hij kent het niet maar ziet meteen het leuke eraan. Eerst laat hij ons blazen en dan probeert hij het. Natuurlijk met te weinig blaasvermogen, maar vrij snel blaast hij hard genoeg. Nog wat later gaat hij de bellen achterna in de wind, wat een heerlijk gezicht- die verwondering, rond rennen en ze willen grijpen. We maken er een mooi filmpje van. Wat later wil hij natuurlijk zelf het stokje vasthouden en het in het sop dopen- niet helemaal rustig of zacht..
Als we weer met de bal spelen, wil hij eigenlijk met zijn bellenblaas rollen. Natuurlijk, dat mag ook. We gaan van buiten naar binnen- naar buiten.. hem volgend of meevragend. Hij reageert nu op mijn handgebaar met ‘come’. In ieder geval voelt het goed dat hij ook op ons reageert en meegaat als hij bij een van zijn ’mummies’ is. Ik mag ook zijn snot afvegen (ja, hoe blij kun je daarmee zijn, haha). En als hij kriebel heeft, mag ik zijn buik en beentjes kriebelen. Dat is nogal eens- vanwege zijn huiduitslag overal. Aan zijn bovenbeentjes kriebelen en kietelen vind hij het leukst- dan begint hij te giechelen. Verder praat hij ook meer, en reageert op onze standaard zinnetjes “ene, tweeje”, up, blow your nose, zegt hij ‘thank you’ als Esther hem iets geeft (heel zacht). Je ziet hem ook kijken als ik Esther en Rivka in de lucht gooi met dezelfde woorden “ene, tweeje” en zij het uitschateren van de lach.
“Die ken ik ook”, zie je hem denken. Of als ik Esther van het klimrek aftil met dezelfde woorden en gebaren.

We gaan dus weer naar buiten en lopen met hem rond, uiteindelijk til ik hem op-wat mag. We staan met Riv en Es bij elkaar, en hij begint aan Rivka haar haar te voelen en aaien. Daarna wil Esther ook, en Haiko ook! Hij toont dus interesse in hen en wil hen ook wel eens voelen. Rivka’s haar is het meest favoriet, maar papa’s stekeltjes zijn ook interessant. Kroeshaar kent hij natuurlijk al. Zo staan we een minuut of vijf aan elkaar te plukken )
Daarna is het tijd voor het speeltoestel. Rivka, Esther en Timothy zitten naast elkaar op het bankje- yes- tijd voor een broer-zussen foto! Samen delen ze ook een pakje sap, zonder kleerscheuren. Weer een test doorstaan. Vandaag is Esthers lontje iets korter, dus af en toe komt er wat gepiep of een huilbui van haar kant als ze ‘te kort’ komt.

Haiko doet daarom wat quality time met de meiden en onderneemt een renwedstrijdje. Dan wil Timothy ook weer ‘los’. De meeste keren gaat hij dan weer op zoek naar zijn verzorgers..
Het is voor ons lastig dat zij in de buurt blijven, daarom zoeken we toch maar weer de afzondering met hem op. We gaan even bij het kapotte drumstel kijken om wat te trommelen en gaan daarna voetballen onder het afdak. Ik hou de meiden even bezig zodat Haiko lekker met hem kan gaan spelen. Timothy begint echt als een dolle zich uit te sloven met de bal. Een aanloopje nemen, zwaaien met zijn benen, lange afstand trappen, de bal kaatsen tegen de muur en met Haiko heen-en-weer pingelen (of hoe dat ook heet). Ja, het is een talentje! Als Esther de bal wil pakken, zegt hij “my ball!”. Precies, zo is het! Ik ga met de meiden nog even naar de wc voordat we weg gaan, en hij volgt ons om even te kijken waar ik/ we zijn! Dat is ook een goed teken!

We brengen Timothy naar binnen. Hij kruipt op het bed bij Dominica. Wij maken kietelen en kriebelen hem nog even en maken grapjes met hem en hij moet giechelen en lachen. Hij ligt lekker tegen Dominica aan, dus dat is veilig. Als ze hem vraagt ‘give your mummie a kiss” geeft hij hem! En ook aan Riv, Es en papa! Hoera de eerste (vrijwillige) kus! Hij moet er zelf ook een beetje van lachen- al die drukte eromheen. Dan gaan we zwaaien, en nog een zwaaien, en nog even om het hoekje kijken, en nog een keer. Hij loopt mee en blijft zwaaien.

Er volgt weer een rit van 2,5 uur naar huis.. beuhh. Thuis gekomen lunchen we wat, doen Esther en papa een dutje, mama schrijft haar eerste mail en werkt het verslag bij, Rivka kijkt met Amelia naar de Zweedse pipi langkous. Haiko en ik vragen ons af wanneer Timothy eindelijk mee mag..Dat ligt natuurlijk niet aan hem of ons, maar aan het regelen van een afspraak. Telkens dat opnieuw beginnen.. het begint net zo leuk te worden, zegt Haik.. We hopen dat we hem nog deze week mee mogen nemen, maar dat blijft onzeker tot op het laatste moment.

Bij aankomst in het huis hebben we de meiden vrij snel in bed gestopt. Voor ons bleek nog een driegangen diner klaar te staan! Compleet met wijn, kaasplankje en appelcrumble. Ehmm, we waren toch in Lagos, die stad met de brandende autobanden op straat?

Het huis is vrijstaand en echt waanzinnig ruim, met mooie tropische tuin- en ruime slaapkamers. We verblijven hier met drie adoptiestellen; 1 ander Nederlands stel en een Zweeds stel. Zoals we ons al voorhielden… niet alles werkt.. dus het zwembad doet het nog niet. Het beetje laag overdekte zwembad nodigt mede dankzij het groene water niet echt uit . Even afwachten of dat in de circa 8 weken dat we hier blijven, gaat functioneren..

Maar belangrijker: we zijn hier tenslotte voor Timothy! Na al het geklets, lekkere eten gaan we natuurlijk laat naar bed. Rivka & Esther liggen samen op een slaapbank, wij in het extra brede driepersoonsbed. Wat een rijkdom: twee slapende meiden en een derde op komst! Binnenkort kruipen er elke ochtend drie peuters/ kleuters ons bed in!

De volgende ochtend rijden we licht gespannen door de poort van het tehuis. Turend naar de kinderen-zou hij? En ja hoor, denken we. Een van de eerste kinderen die we zien, zittend op schoot van een ouder kindje, is een peuter met een groen-wit t-shirt aan- met het gezicht van de foto (van een jaar geleden!). Dat moet toch?? We waarschuwen Rivka & Esther: dit zou wel eens..

En ja hoor! Zonder formele introductie, of begeleiding gaan we zelf maar kennis maken. Hij rent hard weg- wat een rare blanke snuiters, zie je hem denken. De andere kinderen raken een beetje hyper. Timothy roepen ze, en hitsen hem een beetje op.. Een verzorger pakt hem op en brengt hem even naar de slaapkamer. Er wordt druk gebeld- wist men wel dat we kwamen? Zou er nog een directrice komen oid? Na tien minuten gaan we toch maar weer kijken. We gaan zitten op de grond naast hem. Hij kruipt snel op de schoot van 1 van zijn vaste verzorgers. Hij kruipt bijna in haar brede boezem en gaat hard duimen. Ahh.. arm ventje.

Het doet ons goed dat hij in zijn verlegenheid en angst direct zijn verzorger opzoekt. Het betekent dat hij aan haar gehecht is en dat hij dus ook, op termijn, makkelijk aan ons kan hechten. Later horen we dat deze twee vrouwen al vanaf dag 1 dat hij in het tehuis kwam voor hem gezorgd hebben. Ook ’s nachts slaapt hij samen met 1 van hen.

Dat betekent voor ons dat hij haar schoot niet af wil. Dat accepteren we, dat komt vanzelf de komende dagen wel een keer. Na een paar minuten bied ik mijn open hand aan- die hij pakt! Rivka en Esther komen ook meteen en strelen zijn handje. Zo gaan we steeds een stapje verder. Uit de tas komt de rode cars-auto van neef Mees. Na wat voordoen- doet hij het na. Hij duwt hem naar Rivka en naar Esther. We zitten in een kring met onze benen wijd- en zo gaan we heen-en-weer. Rivka roept hem “Timothy, naar mij” en hij luistert, kijkt haar aan en duwt hem naar haar. Esther is iets meer jaloers en wil ook aan de beurt komen. Er is zelfs even een moment dat Esther en Timothy tegelijkertijd de auto willen hebben. Timothy wil hem niet meer afstaan: die zus laat hij niet over zich heen lopen! Dat zijn mooie momenten!

Zijn blik blijft ernstig, vooral als hij doorheeft dat we naar hem kijken of foto’s maken. Als hij zelf speelt, gaat hij helemaal op in zijn spel. En wat een heerlijk kroelaapje is het, met zijn duim in zijn mond, ver weg kruipend in de veilige armen van zijn verzorger. Als we er twee uur, het zou eigenlijk etenstijd zijn, kruipt hij zelf op bed om binnen enkele minuten onder zeil te zijn. Zijn ogen draaien weg, ik hou nog even zijn hand vast. Zijn andere natuurlijk met duim in de mond- wat heerlijk herkenbaar van Rivka!

Rivka en Esther geven hem spontaan kusjes op zijn hoofd als hij slaapt. En zo gaan we weg.

De rest van de dag vliegt voorbij met bezoekjes en bijpraten met de andere adoptieouders, met het inslaan van boodschappen, een late lunch bij Chicken Republic en thuis lekker spelen, uitpakken, badderen en bedritueel van de meiden. Daarna gaan wij koken & rustig eten. Internet lijkt nog niet helemaal te werken, maar de eerste berichtjes & telefoontjes worden gepleegd.

En Rivka & Esther? Hoe gaat het daar mee? Met de Nederlandse reisgenoten klikt het al meteen. Een van de kindjes is van dezelfde leeftijd en een aspirant echtpaar fungeert als ‘proefkonijn’. Rivka en Esther vermaken zich prima. Het ijs breekt ook met de Engelstalige taxichauffeurs die voor de stichting werken- en ook met de Zweedse kindjes in huis wordt meteen de eerste dag gespeeld. Taalbarrières geen probleem. Esther zoekt vertrouwde mensen & situaties op en is wat meer gespannen en heel licht jaloers. Rivka is analytischer- en vraagt honderduit: hoe die vrouwen met al die spullen op hun hoofd lopen, waarom die brug zo lang is, wanneer we weer naar huis gaan, hoe je dat ene woord in het Engels zegt etc etc.

Natuurlijk is het erg warm. In eerste instantie zijn de meiden erg blij hun zomerjurken aan te mogen en winterkleding achter te laten. Maar Lagos is wel erg warm en vochtig. Daar moeten ze echt aan wennen. We zitten telkens lang in de auto en moeten veel en lang wachten. Dat doorstaan ze vrij geduldig- gelukkig ook vanwege de afleiding van de andere mensen en kinderen, en wat hazenslaapjes achterin de auto. Ze geven aan de nieuwe mensen beleefd een handje en zeggen “my name is…”.  Wie had dat ooit gedacht?

De tweede dag worden de meiden hoestend wakker om zes uur- de airco slaat op hun longen. We doezelen nog wat door, omdat wij natuurlijk weer veel te laat naar bed zijn gegaan. Gelukkig weten Esther & Rivka de weg te vinden naar hun speelkameraadjes in de woonkamer. Het lijkt zo wel bijna vakantie!

Om 9.30 worden we weer opgepikt. Het is van Apape, waar ons huis is, naar het Little Saints tehuis in Dopemu (vlakbij het vliegveld) ongeveer drie kwartier rijden als het meezit. Voor de meiden geeft dat ritje wat quality-time- omdat ze in het tehuis natuurlijk minder aandacht krijgen. De rit brengt ons langs de kust, over lange bruggen, sloppenwijken, markten, de haven en de binnenstad. Het geeft een goede indruk van het echte Nigeriaanse leven- overal mensen, busjes (zoals de matatu’s van Kenia), actie en drukte.

We zijn benieuwd hoe Timothy vandaag op ons reageert. We verwachten eigenlijk naar de kerkdienst te gaan in het tehuis- maar Timothy mocht thuis blijven. Dat geeft ons lekker wat privacy met hem. Als we aankomen wordt hij nog gewassen en krijgt hij een schone luier. Ahh.. wat een kleine magere billen heeft hij! Zijn broek zakt van zijn kont, en zelfs met een riem om gebeurt dit elke tien minuten..

We halen de auto uit de tas- zijn ogen lichten op, mijn auto, zie je hem denken! Dat heeft hij dus goed onthouden. Daarna krijgt hij golden morn- een soort bambix pap- die ik, Judith, mag voeren aan hem. Een fijn moment en begin om contact te maken.

Zijn verzorgers dringen aan om hem op schoot te nemen. Daar is hij het totaal niet mee eens. Hij verstijft, en huilt en huilt en huilt.. Troosten helpt maar een klein beetje, afleiding en de aangeraden snoepjes ook niet. We laten hem maar weer los- op deze manier gaat het te snel voor hem, dat willen we niet. Hij rent naar zijn verzorger, duim in de mond en komt weer bij. Hmm.. even een stap terug..

We halen de bal uit de tas en gaan overspelen. Dit keer speelt hij vooral met Haiko en kopieert hem feilloos. Als Rivka de bal een keer pakt- zie hem denken “wat doe jij met mijn bal”. Rivka gooit hem ver weg- en dan geeft hij Rivka een kleine tik van boosheid. Meteen daarna verstopt hij zijn bal in de hoek achter een kast.

Inmiddels is de kerk uit en worden we overspoeld door tientallen kinderen.. Alle kinderen krijgen van de leiding yoghidrank en kaakjes. Timothy is er duidelijk dol op- weer wat informatie om hem mee te paaien. Hij krijgt nog wat toegestopt van andere kinderen- en bewaakt het zorgvuldig. Na wat samen eten en drinken gaan we hand en hand het terrein maar weer eens verkennen. We schoppen gezamenlijk tegen een dop, een gezamelijke overeenkomst! Impulsief besluit ik hem in de lucht te zwaaien- ene-twee-je-hoepla! Dat brengt het eerste voorzichtige glimlachje op zijn gezicht! Na tien keer zwaaien, zwaai ik hem over naar Haiko- ook dat gaat goed. En op een natuurlijke manier kan ik hem nu wel vasthouden en met hem rondlopen! Wow! Wat fijn na die grote huilbui van vanochtend dat het nu wel goed gaat! Na een minuut of tien stopt hij zijn duim in zijn mond- en gaat lekker op Judith’s borst liggen. Binnen no-time is hij onder zeil. Zo blijven we een tijd zitten. Rivka en Esther doen een kusjes-sessie op zijn hoofd. Uiteindelijk besluiten we hem op bed te leggen. Morgen weer een dag- maar wat een mooie afsluiter van dit bezoek!

Op de terugweg naar huis scoren we nog wat fruit. Thuis aangekomen moet er natuurlijk worden bijgepraat, gelunchd en gespeeld. De andere ouders vertrekken naar hun kind- en in huis is het siesta tijd. Tijd om de blog bij te werken, de eerste foto’s naar de familie te sturen en rust te houden in deze hitte! We beginnen het Afrikaanse ritme al enigszins over te nemen…

5 jaar geleden was ik ook behoorlijk over tijd- net als nu.. Maar toen wist ik dat als de baby niet kwam er wel een alternatief was. Maar nu?

Esther is nu precies 3,5 en Timothy bijna 2- zo zit er telkens 1,5 jaar tussen. Nog een leuke getallenreeks: Haiko is op de 15e jarig, Rivka op de 16e, Esther op de 17e en … Timothy op de 18e! Van oud naar jong: 15-16-17-18, alleen Judith valt buiten de boot, helaas.

Rivka’s verjaardag was gezellig druk en we hadden het ons makkelijk gemaakt qua eten.  Rivka wilde kinderchampagne en cakejes versieren. Dat leidde tot een echte meidenborrel op haar kamer. En vandaag naar school op de nieuwe grote fiets,  tracteren in de klas, een echte verjaardagsmuts en met zwemles een bad opgeschoven & het diepe in springen & zwemmen! Kleine meisjes worden groot!

Esther genoot mee van de feestvreugde, al had ze het er soms behoorlijk moeilijk mee. Onze spanning pikt ze op, maar ze kan heel uitgelaten & vrolijk zijn- en bovendien heeft ze praatjes voor 10, is ze lekker eigenwijs & bijdehand: Als Rivka dreigt dat Esther niet op haar op feestje mag komen zegt ze doodleuk “ik woon hier ook”. Daar kan Rivka het dan mee doen..

Zondagochtend om 9.00 gingen beide meiden op een stil zondags straatje- vogelgeluiden op de achtergrond- voor het eerst op hun fiets. Esther voor het eerst zonder zijwieltjes, Rivka met haar grote meiden fiets. Het lied van Huub Oosterhuis kwam bij mij op “En als ik krijsend viel, mij ondervangen-totdat ik vliegen kon op eigen kracht” Je rent met je kinderen mee, houdt ze vast.. laat ze geloven in hun eigen kracht en… laat los..

Wanneer we naar Nigeria mogen- geen idee. In ieder geval zijn wij klaar om te gaan, alle benodigde documenten zijn in huis! Op vrijdag was dan eindelijk dat felbegeerde stickertje in ons paspoort klaar- daar waren maar drie bezoeken aan de ambassade voor nodig. Wat een opluchting! Nu staat er van onze kant niets meer in de weg naar Nigeria..

Maar in Nigeria zelf.. De stakingsonderhandelingen volgen we op de voet.. In Lagos is men  voorzichtig positief, de KLM vliegt weer .. dus wie weet? Laten we hopen dat we ruim voor Timothy’s tweede verjaardag (18-02) er zijn! Die mijlpaal willen we niet missen, maar stiekem hopen we natuurlijk al aankomende week te vliegen- om onze nieuwe spruit onder onze vleugels te nemen.

Na 6 dagen, 9 visa-betalingspogingen (gesponsord door Eef & Mark;-) is het ons eindelijk gelukt om een visum aan te vragen. Dit visum kunnen we aanstaande vrijdag ophalen. Dat geklungel heeft ons een behoorlijke hoeveelheid stress en slapeloze nachten opgeleverd, want.. geen visum.. betekent niet vliegen/ land niet in..

Daarna begon op maandag een landelijke staking in Nigeria..De KLM staakt zijn vluchten en ook de adoptie-organisatie wacht nog even met ons uit te nodigen. Zodra het rustig is, mogen we afreizen..maar dan zijn er natuurlijk nog honderden anderen van al die gecancelde vluchten die ook naar Nigeria willen. Zodra de organisatie groen licht geven mogen we- en dat kan soms de volgende dag al zijn, dus wie weet hoe snel het kan gaan.

Vanochtend (woensdag) hadden we het afreisgesprek. Daar kregen we allerlei info over de documentatie die nodig is voor de rechtbank, over de reis & verblijf in Lagos en over de achtergrond/ gezondheid van Timothy. Het was gezellig omdat we samen waren met de twee andere stellen met wie we tegelijkertijd in Lagos zullen verblijven (en samenwonen). De meeste informatie hebben we al uit Nigeria gekregen, dus daar weinig nieuws.

Maar het kersje op de taart was natuurlijk de foto! Na al die maanden wachten waren we inmiddels supernieuwsgierig geworden naar hoe Timothy eruit ziet. Helaas voor jullie zal de foto nog niet op internet komen- dat raden ze af tot de positieve uitspraak van de rechtszaak. Maar de komende dagen nemen we de foto natuurlijk wel overal mee naar toe- dus voor diegenen al een preview!
De foto die we kregen, was van februari 2011- behoorlijk gedateerd dus. Een mollige baby, zittend op een vreemde stoel. Dikke tranen rolden over zijn toetje…Ahh.. wat hadden wij met hem te doen- Je wilt dan acuut het vliegtuig in, naar hem toe om hem te troosten & knuffelen..

Vanmiddag hebben we bij thuiskomst de foto meteen aan Rivka en Esther laten zien. Zij hebben nu allebei een uitgeprinte foto boven hun bed hangen en bliezen een kusje naar hem bij het slapen gaan. Het gaat voor hen ook steeds meer leven. Trots vertellen ze het in hun klas & op de peuterspeelzaal: WE MOGEN NAAR TIMMETIE!

Hopelijk mogen/ kunnen we dit weekend of begin volgende week vliegen, maar niets is zeker. Hieronder nog een lief afscheidsbriefje van Roos (die net kan schrijven) aan Rivka- let vooral op de spelling van Timothy- Timti.

Het lijkt erop dat we al snel weg mogen/ kunnen- al zijn er nog wat hobbels die genomen moeten worden. Zo zijn we al dagen lang allerlei documenten aan het verzamelen, aan het inpakken en tijdelijk opschorten & overdragen van werk, huisdieren, school etc. Dat gaat nog niet helemaal vanzelf..Zo zijn we bijvoorbeeld al vijf dagen aan het proberen om de aanvraag voor het Nigeriaanse visum te betalen- zodat we ook eindelijk weg kunnen. Dat werkt dan alleen met een bepaald betaalmiddel (visa-card) die wij niet hebben & van onze vrienden weer niet lijkt te werken.. En daar ben je dan 24 uur per dag mee bezig.

De verwachting is dat (als visum lukt & staking in Nigeria ophoudt) we mogelijk aankomend weekend al weggaan. Dat schiet al flink op! Van de week kregen we ook meer informatie over Timothy, zo heet hij Timothy Duru en verblijft hij nu in het Little Saints tehuis in Lagos (http://www.littlesaintsorphanages.org onderstaande foto is niet van Timothy).
Aankomende woensdag krijgen we bij het afreisgesprek voor het eerst zijn foto te zien- we zijn natuurlijk heeeel erg benieuwd!-en horen we evt. privé/achtergrondsinformatie. Waarschijnlijk horen we dan ook wanneer we vertrekken. Als het goed is reizen en verblijven we in Lagos met twee andere stellen uit Nederland, waarmee we de afgelopen maanden contact hebben gehad.

Vanaf zondag rommelde het al in Nigeria & Nederland, maar nog geen telefoon voor ons.. dus belden we vanochtend zelf maar met K&T.. en na flink wat minuten dossiers zoeken, in de wacht, ‘wat is uw naam?’ etc kwam dan eindelijk het verlossende bericht: Er is een goedkeuring om af te mogen reizen!

WOW wat een opluchting en emoties komen dan los!! We zijn helemaal beduusd!

Deze week moeten we wat papierwerk regelen, zoals het visum en bij het afreisgesprek over 1-2 weken krijgen we de foto van Timothy te zien (die dan ook ws weer een half jaar oud is..). We hopen over 2-3 weken te vertrekken, zo ergens na Rivka’s verjaardag. We verwachten rond de 6-8 weken in Nigeria te zijn.

Voorlopig is er genoeg te regelen- maar eerst taart & champagne!!

Als het nieuwe jaar begint, wachten we inmiddels 5 maanden. Vorig jaar reden we begin januari door winters Nederland naar Halle (oost-Nederland) voor de intake bij Kind & Toekomst. Nu zijn we in verwachting van Timothy! We blijven positief dat we snel in het nieuwe jaar bericht krijgen en naar hem toe mogen. Maar niets is zeker.. Gelukkig wisten we van te voren niet dat het zo lang zou duren (en wellicht nog wel langer)..

Daarom maken we maar weer nieuwe plannen: logeerpartijen, uitjes, uitgebreide kerstdiners en de voorbereiding van Rivka’s verjaardag 16 januari.

Een paar weken geleden werd ik gevraagd om een 1e adventsdienst te doen- daarbij ging het over onzekerheid & tekenen van Gods nabijheid. Diezelfde middag zag ik een regenboog; het teken van hoop! De afgelopen weken heb ik er nog meer, en zelfs dubbele, voorbij zien komen! Wij blijven dus hoopvol!
Daarom nog hieronder de link van het liedje “Somewhere over the rainbow” (is een lief klein jongetje dat op ons wacht, denk ik er maar bij)

somewhere over the rainbow