Van schaterlach naar eerste kus!

Op maandag zijn Rivka, Esther en Judith snipverkouden van alle airco. Dat begint alweer goed. Deze dag allereerst een aantal gesprekken over de procedure en we kunnen alle vijf koffers met kleding, speelgoed en cadeautjes afgeven. Dat ruimt op in onze kamer en de tehuizen waar het naar toe gaat zullen er blij mee zijn! Als we na vier uur eindelijk wegrijden, stoppen we onderweg nog om een cd van Fela Kuti (de bekende Nigeriaanse zanger) te kopen. Swingend gaan we verder. Omdat we zo laat komen en lang onderweg zijn geweest, verwachten we dat Timothy eigenlijk aan het slapen is. Maar niets is minder waar. Hij krijgt net een schone broek en ligt op schoot bij Dominica. Dan ligt hij altijd helemaal uitgestrekt op haar schoot. Hij krijgt ons in het vizier en er verschijnt een licht glimlachje op zijn gezicht van herkenning. Voorzichtig geven Rivka & Esther hem een kusje op zijn hoofd. Na Rivka’s kus veegt hij zijn hoofd af: wat een raar en nattig iets!

We laten hem begaan en gaan spelen met de bal. De andere jongetjes uit zijn kamer, David & Michael van ongeveer 3-4 jaar oud willen ook telkens meespelen, logisch natuurlijk. We spelen met zijn allen, maar hij gaat vooral zijn eigen gang. Iets te overmoedig gaan we met hem aan de slag en willen hem oppakken om het zwaaispelletje van gister te doen.. dat is te snel voor hem en hij begint te huilen en weg te lopen. Dominica maakt daarom maar wat golden morn (pap) om hem weer te paaien. Zo is elk nieuw bezoek een stapje terug en dan weer twee stappen vooruit. Het duurt even voordat hij uit zijn schulp kruipt en zich op zijn gemak voelt. Het opzoeken van het contact met hem en fysieke nabijheid van hem is een voortdurend en voorzichtig aftasten. Hij geeft zijn grenzen goed aan- en het is aan ons om dat te observeren en er niet over heen te gaan. Al is dat moeilijk omdat je zo graag wat sneller en meer wilt. Ook de verzorgers pushen hem daarin- zonder effect natuurlijk.

Als hij te eten krijgt, vragen de verzorgers Titi (zijn bijnaam) te bidden en na wat aandringen en voordoen komt er een lang gebrabbeld gebedje uit, met Amen aan het eind. Leuk om hem dit te horen opzeggen- al hebben we geen idee wat hij zegt. Het voeren gaat goed. Als ik even een pauze inlas, maakt hij gebruik van de gelegenheid om zijn bal te pakken en onder zijn benen te stoppen. “My precious”… haha!

Als Haiko en de meiden even naar de wc zijn, probeer ik het zwaaispelletje nog een keer. Het gaat goed en ik denk een lachje te horen. We herhalen het een paar keer en als Haiko en de meiden terug komen laat ik het zien. Direct verstijft hij ietsje.
Ik loop hand in hand met hem, maar dan rent hij weer weg.. Het is typerend voor deze dagen: Wij die hem achterna lopen en zo graag met hem in contact willen komen- en Timothy die zijn eigen gang gaat en wegloopt naar de veiligheid van zijn verzorg-mama’s. Vermoeiend en soms frustrerend, maar zo moeten we het maar rustig opbouwen. En dan worden we telkens weer verrast door een mooi moment van toenadering van hem. Ik loop dus weer achter hem aan naar binnen en probeer weer een zwaaispelletje- hoe wilder hoe gekker. En na een paar keer in de lucht gooien, duw in mijn gezicht in zijn nek om te blazen. Hij schatert het uit van het lachen. En wil meer & opnieuw. Telkens schatert hij harder- en knuffel ik hem lekker in zijn nek, wat gaaf!!!! Hehe, we zijn er weer! Wat een mooie vooruitgang op dag drie! Als we weer naar buiten gaan, valt hij van het trapje af. Hij begint meteen te huilen en ik mag hem troosten! Weer een stapje dichterbij! Dan besluiten we te gaan, we brengen hem naar zijn verzorgers en gaan uitgebreid zwaaien. Rivka en Esther geven hem weer een kus, wat hij redelijk toe laat. We blijven zwaaiend weglopen, hij blijft kijken en lichtjes zwaaien. Fijn om zo afscheid te nemen terwijl hij wakker is.

Op een andere locatie hebben we een gesprek met mevrouw George, de directrice van Timothy’s tehuis. Zij heeft een heel dossier van hem, met gelukkig ook foto’s van de afgelopen twee jaar en mooie en belangrijke achtergrondinformatie van hem.
We rijden terug door de spits van Lagos, er is een ongeluk gebeurd en we zitten ongeveer een uur vast. We kijken onze ogen uit naar de slopachtige huisjes, de spoorlijn die er dwars doorheen loopt (anders dan Kibera, breder) en alle mensen die dat dan weer als weg gebruiken. Er zijn ook nog wat houten gebouwen met veranda’s- met daarin dan weer winkeltjes. Het doet een klein beetje ‘Western’ aan. Dan volgt er weer een botsing net naast ons. Een sjieke mevrouw scheldt een taxi chauffeur uit die op haar gebotst is. Het is een mooie (Nigeriaanse) soap. De meiden vallen in slaap, bezweet en wel op mijn schoot.

Op dinsdag besluiten we een rustdag in te lassen na al die dagen vol met bezoek, lange autoritten en bijeenkomsten ligt iedereen er een beetje vanaf. Na lekker uitgeslapen te hebben, zien we het andere Nederlandse stel nog even die mee zijn met chauffeur Samuel om onze huisgenoten op te halen om naar hun dochters op bezoek te gaan. We kletsen bij over de voortgang in het contact & de bezoeken aan onze nieuwe kinderen. Met Fela Kuti op de achtergrond komen we weer een beetje bij van alle drukte, spanningen en verkoudheid. Het zwembad in de tuin wordt opgeblazen, niet geheel onbelangrijk.

We denken na over zijn namen, Timothy heeft hij dus gekregen van het tehuis, Duru is zijn familie-naam, die hij van zijn ‘buikmama’ heeft gekregen en wij geven hem nog een 3e naam. Het wordt dus:

Timothy Ngozi Duru Meelis

Ngozi betekent ‘blessing’ of zegen in het Ibo, de nationale taal van Nigeria. Zo ervaren we zijn komst, dat hij een blessing kan zijn voor de mensen om hem heen, voor hemzelf- ondanks zijn moeilijke start in zijn leven. We wilden graag, net zoals bij Esther door middel van een aanvulling op haar naam- iets over zijn begin weergeven: dat hij een naam van zijn buikmama heeft, van het tehuis en van ons. We willen zijn namen heel bewust houden en niet veranderen- dat is deel van zijn identiteit. In het tehuis noemen de verzorgsters hem vooral Titi, of Ti-Ty.

Rivka en Esther spelen heerlijk door alles heen. Rivka antwoord alle vragen van ons met ‘yes’ en ‘no’- ze vindt het leuk om alles in het Engels te doen. Esther begrijpt niet helemaal waarom wij soms Engels praten- en dat ze de Zweedse mensen niet kan verstaan. Maar spelen kan natuurlijk zonder woorden- en met gebaren en gewoon proberen komen ze een heel eind. De prinsessejurken worden veelvuldig gebruikt- en de hele dag door komen er fantasie spelletjes voorbij. Vader-moedertje, prinsesje, schooltje, spelen met je fantasie-broertje. Rivka is meer met thuis bezig dan Esther- en vraagt: ik ben nu (dinsdag) bij Lara, he? Wat is de klas nu aan het doen?

We regelen via de buren een ritje naar de lokale supermarkt. Verder is de wasmachine aangesloten, dus de was wordt gedaan. De kleding is binnen twee uur droog op het rek! ‘s Avonds vieren we de verjaardag van onze Zweedse huisgenote, met wijn en chips.

Op woensdag weer een nieuw bezoek aan Timothy, dit keer met een andere driver, Ahmed. ‘s Ochtends kletsen we even bij met ome Eric, Madelief en Robijn. Leuk om ze te spreken!.
Deze week is het verkeer zeer druk- soms zitten we uren vast in het verkeer. Gelukkig is er wel altijd wat te zien; lokale markten, mensen, vogels, allerlei verkopers en mensen die raar kijken als ze ons gemengde gezelschap zien in de taxi.

Aangekomen bij Timothy, vinden we hem in de school. Die zit in de bibliotheek van het tehuis. Hij was aan het slapen. Er zitten zo’n vier jongetjes van 2-6 en die krijgen les. Het zal een soort van preschool/peuterspeelzaal zijn, denken we. We gaan met hem naar de slaapkamer, daar liggen de meeste verzorgers te pitten. Desalniettemin is duidelijk dat ze veel van Timothy houden, hij wordt continu opgepakt, geknuffeld en getroost. We vragen Dominica nog naar zijn eet-ritme en voedingspatroon. Later op de dag merk ik bij zijn lachen op hoe slecht zijn tanden zijn. Wellicht van al die zoete pap, of van het niet poetsen?

Titi begint snel weer te piepen als we meer willen, hij is natuurlijk ook net wakker.. Het is voor ons allemaal lastig dat het begin telkens zo moeilijk is. Ik stel voor om hem met pap wat tot rust te laten komen. Dat lukt. Riv en Es geven ook weer een lepeltje mee, maar verder houd ik het bij mezelf. Niet te snel teveel- is het mantra. Daarna gaan we bellenblazen. Hij kent het niet maar ziet meteen het leuke eraan. Eerst laat hij ons blazen en dan probeert hij het. Natuurlijk met te weinig blaasvermogen, maar vrij snel blaast hij hard genoeg. Nog wat later gaat hij de bellen achterna in de wind, wat een heerlijk gezicht- die verwondering, rond rennen en ze willen grijpen. We maken er een mooi filmpje van. Wat later wil hij natuurlijk zelf het stokje vasthouden en het in het sop dopen- niet helemaal rustig of zacht..
Als we weer met de bal spelen, wil hij eigenlijk met zijn bellenblaas rollen. Natuurlijk, dat mag ook. We gaan van buiten naar binnen- naar buiten.. hem volgend of meevragend. Hij reageert nu op mijn handgebaar met ‘come’. In ieder geval voelt het goed dat hij ook op ons reageert en meegaat als hij bij een van zijn ’mummies’ is. Ik mag ook zijn snot afvegen (ja, hoe blij kun je daarmee zijn, haha). En als hij kriebel heeft, mag ik zijn buik en beentjes kriebelen. Dat is nogal eens- vanwege zijn huiduitslag overal. Aan zijn bovenbeentjes kriebelen en kietelen vind hij het leukst- dan begint hij te giechelen. Verder praat hij ook meer, en reageert op onze standaard zinnetjes “ene, tweeje”, up, blow your nose, zegt hij ‘thank you’ als Esther hem iets geeft (heel zacht). Je ziet hem ook kijken als ik Esther en Rivka in de lucht gooi met dezelfde woorden “ene, tweeje” en zij het uitschateren van de lach.
“Die ken ik ook”, zie je hem denken. Of als ik Esther van het klimrek aftil met dezelfde woorden en gebaren.

We gaan dus weer naar buiten en lopen met hem rond, uiteindelijk til ik hem op-wat mag. We staan met Riv en Es bij elkaar, en hij begint aan Rivka haar haar te voelen en aaien. Daarna wil Esther ook, en Haiko ook! Hij toont dus interesse in hen en wil hen ook wel eens voelen. Rivka’s haar is het meest favoriet, maar papa’s stekeltjes zijn ook interessant. Kroeshaar kent hij natuurlijk al. Zo staan we een minuut of vijf aan elkaar te plukken )
Daarna is het tijd voor het speeltoestel. Rivka, Esther en Timothy zitten naast elkaar op het bankje- yes- tijd voor een broer-zussen foto! Samen delen ze ook een pakje sap, zonder kleerscheuren. Weer een test doorstaan. Vandaag is Esthers lontje iets korter, dus af en toe komt er wat gepiep of een huilbui van haar kant als ze ‘te kort’ komt.

Haiko doet daarom wat quality time met de meiden en onderneemt een renwedstrijdje. Dan wil Timothy ook weer ‘los’. De meeste keren gaat hij dan weer op zoek naar zijn verzorgers..
Het is voor ons lastig dat zij in de buurt blijven, daarom zoeken we toch maar weer de afzondering met hem op. We gaan even bij het kapotte drumstel kijken om wat te trommelen en gaan daarna voetballen onder het afdak. Ik hou de meiden even bezig zodat Haiko lekker met hem kan gaan spelen. Timothy begint echt als een dolle zich uit te sloven met de bal. Een aanloopje nemen, zwaaien met zijn benen, lange afstand trappen, de bal kaatsen tegen de muur en met Haiko heen-en-weer pingelen (of hoe dat ook heet). Ja, het is een talentje! Als Esther de bal wil pakken, zegt hij “my ball!”. Precies, zo is het! Ik ga met de meiden nog even naar de wc voordat we weg gaan, en hij volgt ons om even te kijken waar ik/ we zijn! Dat is ook een goed teken!

We brengen Timothy naar binnen. Hij kruipt op het bed bij Dominica. Wij maken kietelen en kriebelen hem nog even en maken grapjes met hem en hij moet giechelen en lachen. Hij ligt lekker tegen Dominica aan, dus dat is veilig. Als ze hem vraagt ‘give your mummie a kiss” geeft hij hem! En ook aan Riv, Es en papa! Hoera de eerste (vrijwillige) kus! Hij moet er zelf ook een beetje van lachen- al die drukte eromheen. Dan gaan we zwaaien, en nog een zwaaien, en nog even om het hoekje kijken, en nog een keer. Hij loopt mee en blijft zwaaien.

Er volgt weer een rit van 2,5 uur naar huis.. beuhh. Thuis gekomen lunchen we wat, doen Esther en papa een dutje, mama schrijft haar eerste mail en werkt het verslag bij, Rivka kijkt met Amelia naar de Zweedse pipi langkous. Haiko en ik vragen ons af wanneer Timothy eindelijk mee mag..Dat ligt natuurlijk niet aan hem of ons, maar aan het regelen van een afspraak. Telkens dat opnieuw beginnen.. het begint net zo leuk te worden, zegt Haik.. We hopen dat we hem nog deze week mee mogen nemen, maar dat blijft onzeker tot op het laatste moment.