Op naar ons mannetje!

We zijn weer terug in Afrika! Dat is het eerste gevoel dat binnenkwam toen we in de taxi van het vliegveld naar de stad reden, naar ons ‘tijdelijke’ huis. Het begon al goed met een zoekgeraakte koffer bij aankomst en een visum voor maar drie weken. Ach ja, het komt allemaal wel goed. Esther slaapt in de auto, Rivka praat honderduit. Hele verhalen over wie haar gaat missen, wie zij mist- en hoe dat zal gaan als ze niet in haar klas op maandag zal zijn.

Bij aankomst in het huis hebben we de meiden vrij snel in bed gestopt. Voor ons bleek nog een driegangen diner klaar te staan! Compleet met wijn, kaasplankje en appelcrumble. Ehmm, we waren toch in Lagos, die stad met de brandende autobanden op straat?

Het huis is vrijstaand en echt waanzinnig ruim, met mooie tropische tuin- en ruime slaapkamers. We verblijven hier met drie adoptiestellen; 1 ander Nederlands stel en een Zweeds stel. Zoals we ons al voorhielden… niet alles werkt.. dus het zwembad doet het nog niet. Het beetje laag overdekte zwembad nodigt mede dankzij het groene water niet echt uit . Even afwachten of dat in de circa 8 weken dat we hier blijven, gaat functioneren..

Maar belangrijker: we zijn hier tenslotte voor Timothy! Na al het geklets, lekkere eten gaan we natuurlijk laat naar bed. Rivka & Esther liggen samen op een slaapbank, wij in het extra brede driepersoonsbed. Wat een rijkdom: twee slapende meiden en een derde op komst! Binnenkort kruipen er elke ochtend drie peuters/ kleuters ons bed in!

De volgende ochtend rijden we licht gespannen door de poort van het tehuis. Turend naar de kinderen-zou hij? En ja hoor, denken we. Een van de eerste kinderen die we zien, zittend op schoot van een ouder kindje, is een peuter met een groen-wit t-shirt aan- met het gezicht van de foto (van een jaar geleden!). Dat moet toch?? We waarschuwen Rivka & Esther: dit zou wel eens..

En ja hoor! Zonder formele introductie, of begeleiding gaan we zelf maar kennis maken. Hij rent hard weg- wat een rare blanke snuiters, zie je hem denken. De andere kinderen raken een beetje hyper. Timothy roepen ze, en hitsen hem een beetje op.. Een verzorger pakt hem op en brengt hem even naar de slaapkamer. Er wordt druk gebeld- wist men wel dat we kwamen? Zou er nog een directrice komen oid? Na tien minuten gaan we toch maar weer kijken. We gaan zitten op de grond naast hem. Hij kruipt snel op de schoot van 1 van zijn vaste verzorgers. Hij kruipt bijna in haar brede boezem en gaat hard duimen. Ahh.. arm ventje.

Het doet ons goed dat hij in zijn verlegenheid en angst direct zijn verzorger opzoekt. Het betekent dat hij aan haar gehecht is en dat hij dus ook, op termijn, makkelijk aan ons kan hechten. Later horen we dat deze twee vrouwen al vanaf dag 1 dat hij in het tehuis kwam voor hem gezorgd hebben. Ook ’s nachts slaapt hij samen met 1 van hen.

Dat betekent voor ons dat hij haar schoot niet af wil. Dat accepteren we, dat komt vanzelf de komende dagen wel een keer. Na een paar minuten bied ik mijn open hand aan- die hij pakt! Rivka en Esther komen ook meteen en strelen zijn handje. Zo gaan we steeds een stapje verder. Uit de tas komt de rode cars-auto van neef Mees. Na wat voordoen- doet hij het na. Hij duwt hem naar Rivka en naar Esther. We zitten in een kring met onze benen wijd- en zo gaan we heen-en-weer. Rivka roept hem “Timothy, naar mij” en hij luistert, kijkt haar aan en duwt hem naar haar. Esther is iets meer jaloers en wil ook aan de beurt komen. Er is zelfs even een moment dat Esther en Timothy tegelijkertijd de auto willen hebben. Timothy wil hem niet meer afstaan: die zus laat hij niet over zich heen lopen! Dat zijn mooie momenten!

Zijn blik blijft ernstig, vooral als hij doorheeft dat we naar hem kijken of foto’s maken. Als hij zelf speelt, gaat hij helemaal op in zijn spel. En wat een heerlijk kroelaapje is het, met zijn duim in zijn mond, ver weg kruipend in de veilige armen van zijn verzorger. Als we er twee uur, het zou eigenlijk etenstijd zijn, kruipt hij zelf op bed om binnen enkele minuten onder zeil te zijn. Zijn ogen draaien weg, ik hou nog even zijn hand vast. Zijn andere natuurlijk met duim in de mond- wat heerlijk herkenbaar van Rivka!

Rivka en Esther geven hem spontaan kusjes op zijn hoofd als hij slaapt. En zo gaan we weg.

De rest van de dag vliegt voorbij met bezoekjes en bijpraten met de andere adoptieouders, met het inslaan van boodschappen, een late lunch bij Chicken Republic en thuis lekker spelen, uitpakken, badderen en bedritueel van de meiden. Daarna gaan wij koken & rustig eten. Internet lijkt nog niet helemaal te werken, maar de eerste berichtjes & telefoontjes worden gepleegd.

En Rivka & Esther? Hoe gaat het daar mee? Met de Nederlandse reisgenoten klikt het al meteen. Een van de kindjes is van dezelfde leeftijd en een aspirant echtpaar fungeert als ‘proefkonijn’. Rivka en Esther vermaken zich prima. Het ijs breekt ook met de Engelstalige taxichauffeurs die voor de stichting werken- en ook met de Zweedse kindjes in huis wordt meteen de eerste dag gespeeld. Taalbarrières geen probleem. Esther zoekt vertrouwde mensen & situaties op en is wat meer gespannen en heel licht jaloers. Rivka is analytischer- en vraagt honderduit: hoe die vrouwen met al die spullen op hun hoofd lopen, waarom die brug zo lang is, wanneer we weer naar huis gaan, hoe je dat ene woord in het Engels zegt etc etc.

Natuurlijk is het erg warm. In eerste instantie zijn de meiden erg blij hun zomerjurken aan te mogen en winterkleding achter te laten. Maar Lagos is wel erg warm en vochtig. Daar moeten ze echt aan wennen. We zitten telkens lang in de auto en moeten veel en lang wachten. Dat doorstaan ze vrij geduldig- gelukkig ook vanwege de afleiding van de andere mensen en kinderen, en wat hazenslaapjes achterin de auto. Ze geven aan de nieuwe mensen beleefd een handje en zeggen “my name is…”.  Wie had dat ooit gedacht?

De tweede dag worden de meiden hoestend wakker om zes uur- de airco slaat op hun longen. We doezelen nog wat door, omdat wij natuurlijk weer veel te laat naar bed zijn gegaan. Gelukkig weten Esther & Rivka de weg te vinden naar hun speelkameraadjes in de woonkamer. Het lijkt zo wel bijna vakantie!

Om 9.30 worden we weer opgepikt. Het is van Apape, waar ons huis is, naar het Little Saints tehuis in Dopemu (vlakbij het vliegveld) ongeveer drie kwartier rijden als het meezit. Voor de meiden geeft dat ritje wat quality-time- omdat ze in het tehuis natuurlijk minder aandacht krijgen. De rit brengt ons langs de kust, over lange bruggen, sloppenwijken, markten, de haven en de binnenstad. Het geeft een goede indruk van het echte Nigeriaanse leven- overal mensen, busjes (zoals de matatu’s van Kenia), actie en drukte.

We zijn benieuwd hoe Timothy vandaag op ons reageert. We verwachten eigenlijk naar de kerkdienst te gaan in het tehuis- maar Timothy mocht thuis blijven. Dat geeft ons lekker wat privacy met hem. Als we aankomen wordt hij nog gewassen en krijgt hij een schone luier. Ahh.. wat een kleine magere billen heeft hij! Zijn broek zakt van zijn kont, en zelfs met een riem om gebeurt dit elke tien minuten..

We halen de auto uit de tas- zijn ogen lichten op, mijn auto, zie je hem denken! Dat heeft hij dus goed onthouden. Daarna krijgt hij golden morn- een soort bambix pap- die ik, Judith, mag voeren aan hem. Een fijn moment en begin om contact te maken.

Zijn verzorgers dringen aan om hem op schoot te nemen. Daar is hij het totaal niet mee eens. Hij verstijft, en huilt en huilt en huilt.. Troosten helpt maar een klein beetje, afleiding en de aangeraden snoepjes ook niet. We laten hem maar weer los- op deze manier gaat het te snel voor hem, dat willen we niet. Hij rent naar zijn verzorger, duim in de mond en komt weer bij. Hmm.. even een stap terug..

We halen de bal uit de tas en gaan overspelen. Dit keer speelt hij vooral met Haiko en kopieert hem feilloos. Als Rivka de bal een keer pakt- zie hem denken “wat doe jij met mijn bal”. Rivka gooit hem ver weg- en dan geeft hij Rivka een kleine tik van boosheid. Meteen daarna verstopt hij zijn bal in de hoek achter een kast.

Inmiddels is de kerk uit en worden we overspoeld door tientallen kinderen.. Alle kinderen krijgen van de leiding yoghidrank en kaakjes. Timothy is er duidelijk dol op- weer wat informatie om hem mee te paaien. Hij krijgt nog wat toegestopt van andere kinderen- en bewaakt het zorgvuldig. Na wat samen eten en drinken gaan we hand en hand het terrein maar weer eens verkennen. We schoppen gezamenlijk tegen een dop, een gezamelijke overeenkomst! Impulsief besluit ik hem in de lucht te zwaaien- ene-twee-je-hoepla! Dat brengt het eerste voorzichtige glimlachje op zijn gezicht! Na tien keer zwaaien, zwaai ik hem over naar Haiko- ook dat gaat goed. En op een natuurlijke manier kan ik hem nu wel vasthouden en met hem rondlopen! Wow! Wat fijn na die grote huilbui van vanochtend dat het nu wel goed gaat! Na een minuut of tien stopt hij zijn duim in zijn mond- en gaat lekker op Judith’s borst liggen. Binnen no-time is hij onder zeil. Zo blijven we een tijd zitten. Rivka en Esther doen een kusjes-sessie op zijn hoofd. Uiteindelijk besluiten we hem op bed te leggen. Morgen weer een dag- maar wat een mooie afsluiter van dit bezoek!

Op de terugweg naar huis scoren we nog wat fruit. Thuis aangekomen moet er natuurlijk worden bijgepraat, gelunchd en gespeeld. De andere ouders vertrekken naar hun kind- en in huis is het siesta tijd. Tijd om de blog bij te werken, de eerste foto’s naar de familie te sturen en rust te houden in deze hitte! We beginnen het Afrikaanse ritme al enigszins over te nemen…